Hipoterapia

Hipoterapia jest to forma rehabilitacji psycho-ruchowej pod nadzorem wykwalifikowanych hipoterapeutów i na specjalnie przeszkolonych koniach. Jako metoda leczenia była znana już w starożytności. Do nowożytnej medycy wprowadzili ją Niemcy po II wojnie światowej.
Hipoterapia może przynosić korzyści we wszystkich obszarach funkcjonowania człowieka: fizycznym, motywacyjnym, emocjonalnym, poznawczym oraz społecznym. Każda osoba niepełnosprawna, cierpiąca na jakąkolwiek chorobę czy zaburzenie może wynieść specyficzne dla siebie korzyści z zajęć hipoterapeutycznych.
Program usprawniania w ramach terapeutycznej jazdy konnej tworzony jest przez hipoterapeutę prowadzącego zajęcia z danym dzieckiem, ale po wspólnej, zespołowej konsultacji. Opiera się on głównie na programie kinezyterapeutycznym, tak aby był uzupełnieniem wiodącej formy terapii i musi być dostosowany do możliwości psycho-ruchowych dziecka.

Działanie hipoterapii

  1. Regulacja napięcia mięśniowego;
  2. Utrzymanie prawidłowej postawy – reakcji postawy,
  3. Umiejętności normalizowania napięć mięśniowych i utrzymania równowagi,
  4. Poczucie rytmu konia i orientacja w przestrzeni,
  5. Chód konia wpływa na ciągłe przemieszczanie się środka ciężkości w trzech płaszczyznach,
  6. Koń przekazuje pacjentowi potencjał aktywności ruchowej ogólnej i odcinkowej – miednica, stawy krzyżowo-biodrowe, kręgosłup.
  7. Kontakt z przyrodą, działanie motywacyjne;
  8. Stymulacja i normalizacja czucia powierzchniowego;
  9. Zwiększenie poczucia własnej wartości, zmniejszenie zaburzeń emocjonalnych;
  10. Rozwijanie pozytywnych kontaktów społecznych

WSKAZANIA

  1. Mózgowe porażenie dziecięce, konieczna samodzielna kontrola głowy i czynna pozycja siedząca pacjenta.
  2. Stany po urazach czaszkowo-mózgowych.
  3. Choroby mięśni (przy sile mięśni ocenianej w skali Lovetta na min. 3 punkty), konieczna indywidualizacja intensywności i czasu zajęć.
  4. Dzieci niedowidzące i niewidome.
  5. Choroby i zaburzenia psychiczne.

Zespoły ortopedyczne

  1. Wady postawy.
  2. Skoliozy do 20° wg Coba z wyjątkiem progresujących skolioz idiopatycznych.
  3. Stany po amputacji i wady rozwojowe kończyn.

Pozostałe

  1. Zespoły genetyczne, np. Zespół Down'a (z obowiązkowym zdjęciem rtg - bocznym i czynnościowym - odcinka szyjnego kręgosłupa).
  2. Przepukliny oponowo-rdzeniowe, w zależności od wysokości uszkodzenia, obrazu klinicznego, współwystępowania wodogłowia.
  3. Zespoły psychologiczne: zaburzenia emocjonalne, upośledzenia umysłowe, niedostosowanie społeczne.
  4. Opóźnienie psychoruchowe o nieustalonej etiologii.

PRZECIWWSKAZANIA
Przeciwwskazania bezwzględne

  1. Uczulenie na sierść, pot lub zapach konia.
  2. Niewygojone rany.
  3. Nietolerancja tej formy terapii przez pacjenta, np. niepohamowany lęk.
  4. Odklejanie siatkówki, wzmożone ciśnienie śródgałkowe.
  5. Brak kontroli głowy w rozwoju motorycznym i czynnej pozycji siedzącej.
  6. Wodogłowie bez wszczepionej zastawki.
  7. Niestabilność kręgów szyjnych występująca np. w zespole Down’a.
  8. Zwichnięcia i podwichnięcia stawów biodrowych.
  9. Skoliozy powyżej 20° wg Coba oraz progresujące skoliozy idiopatyczne.
  10. Choroby mięśni przy sile mięśni ocenianej poniżej 3 punktów w skali Lowetta.
  11. Pogorszenie stanu w zespołach neurologicznych, stanach po urazach czaszkowo-mózgowych, ADHD, chorobach mięśni.
  12. Ostre stany chorób i zaburzeń psychicznych.
  13.  Podwyższona temperatura.
  14. Ostre choroby infekcyjne.

Przeciwwskazania względne:

  1. Padaczka.
  2. Upośledzenie umysłowe w stopniu głębokim.
  3. Zaburzenia mineralizacji kości.
  4. Utrwalone deformacje i zniekształcenia, przykurcze, ograniczenia zakresu ruchu układu kostno-stawowego.
  5. Przepuklina oponowo-rdzeniowa zlokalizowana w odc. lędźwiowym.
  6. Dyskopatia.
  7. Hemofilia oraz inne skazy krwotoczne.
  8. Schorzenia okulistyczne – wymagana konsultacja.

 

 

Dodatkowe informacje